«دروغ» پدیدهای دیرینه سال است. در باستانشناسی دروغ مدارکی پیدا شده که به ما نشان میدهد دروغ از اسطورههای هند و اروپایی است.
در آغاز، دروغ پدیدهای رفتاری بوده است. هزارها سال میگذرد تا این پدیده رفتاری تبدیل به رویدادی زبانی میشود؛ رویدادی زبانمدارانه. آنجا نویساندهاند که دروغ یا «دروج» را دیو زشت شایع کرد.
در اوستای کهن هم آمده که دروج از دیو زشت شایع شد و در اول تنها به دو گروه اجتماعی اختصاص داشت. در آغاز پشتیبانهای دروج ـ آن هم به شکل سازمان یافته ـ ویژه کاهنان دین کهن بود. فقط کاهنان دین کهن و امیران محلی دروج میگفتند.
این دو گروه سازمان یافته، میخواستند که دروج بر راست چیره شود. مردمها را بفریبند تا راستی کج شود. با تلاش این دو گروه سازمانیافته بود که کم کم دروج وارد زندگی شد و در میان مردم طرفدارهای سینهچاکی پیدا کرد. …
